به فضيلت آخرينمان مى‌رسد، و آخرين ما به فضيلت اولين، و هر كدام براى او فضيلتى است (يعنى همه در فضيلت مساوى هستند) زيد گويد: به وى عرض كردم: فدايت شوم جواب مرا آشكارتر بفرماييد زيرا من به خدا سوگند جز به واسطه شبهه (اى كه در ذهنم در اين مطلب مى‌باشد) پرسش نمى‌كنم؟ فرمود: ما از شجره طيبه‌اى هستيم كه خداوند ما را از يك طينت آفريد، فضيلت ما از خدا و دانشمان از جانب اوست، و ماييم امينهاى خداوند در ميان خلق او، و دعوت‌كنندگان به سوى دينش؛ و حجاب ميان او و ميان مردم؛ اى زيد آيا بيش از اين برايت بيان كنم؟ عرض كردم: آرى. فرمود: خلقت ما يكسان و علم ما يكسان و فضيلت ما يكسان، و همه ما نزد خداى عز و جل يكسانيم؛ عرض كردم: مرا به عددتان آگاه فرما. فرمود: ما دوازده نفريم، كه از ابتداى آفرينشمان در اطراف عرش پروردگار بوديم، اوّلى ما محمد و وسطى ما محمد و آخرينمان محمد است.[١]

صد و چهل و چهارم: صدوق عليه الرحمه در كتاب نصوص از زيد بن حسن انماطى از حضرت‌

[١] غيبة النعماني: ٨٦.