شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٠١ - پاسخ به اشكال شفاعت

آنان را به درب بهشت مى‌كشاند و خود باب «الرحمن» را استقبال مى‌كند و به سجده مى‌افتد و طول مى‌دهد تا آنكه خداوند مى‌فرمايد: سرت را بلند كن و شفاعت كن كه قبول است و هر چه مى‌خواهى مسألت كن كه اعطا مى‌شوى و همين است قول الله تعالى‌ «عسى ان يبعثك ربك مقاما محمودا.» ملاحظه مى‌كنيد كه آن حضرت در مقام شفاعت به آستانه و عتبه باب الرحمن، التجاء مى‌آورد و مقام محمود، طبق اين روايت، همين مقام است كه از عطاياى ويژه رسول الله صلى الله عليه و اله است. و در خبر حمران بن اعين از امام باقر ٧ بعد از بيان شفاعت فرشتگان و مؤمنين براى عاصيان از اهل توحيد، آمده: «قال الله تبارك و تعالى: انا ارحم الراحمين، اخرجوا برحمتي فيخرجون كما يخرج الفراش، قال ثم قال أبو جعفر ٧: ثم مدت العمد و اعمدت عليهم و كان و الله الخلود.»[١] خداوند تبارك و تعالى مى‌فرمايد: من ارحم الراحمينم، به رحمت واسعه من خارج شويد، پس تمام گنهكاران از اهل توحيد مانند پروانه از جهنم خارج مى‌گردند و سپس دربهاى جهنم بر اهلش بسته شده و خلود واقع مى‌شود.

نظير همين روايت را مسلم در صحيح خود از أبو سعيد خدرى از رسول الله ٦ نقل مى‌كند. (ج ١، ص ١١٦- ١١٧) و نيز در روايت اهل سنت آمده كه: «و آخر من شيفع ارحم الراحمين.»

[١] - بحار الانوار، ج ٨، ص ٣٦١.