شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٨٧ - عبادت موجودات

بارى، با توجه به آنچه درباره «اله» و الوهيت گفتيم، راز تكرار و استيناف تعبير «الهى» در سر فصلها و آغاز فرازهاى اين مناجات روشن مى‌شود، و در نخستين فرازى كه پس از اين منادى آمده تلقين توحيد ذات واجب الوجود در الهيت است، يعنى چنانكه در وجوب وجود، فرد و بى شريك است، همچنان در آفرينش و تدبير امور آفريدگان از اعطاى روزى و ديگر كمالات وجودى و ايصال نفع و ضرر و غير اين‌ها، فرد است و شريك ندارد، و «لا اله الا الله» و دعا كننده با التماس و تضرع عرض مى‌كند:

الهى: اى قبله حاجاتم! اگر از خيرات و عطايا محروم و بى نصيبم سازى، كيست آن كس كه روزيم گرداند؟ و اگر خوار و بى يارم فرمايى، كيست آن كس كه ياريم نمايد؟ يعنى زمام همه امور از اعطا و امساك كلا در قبضه اقتدار تو است و همگى ملك تواند و تويى «مالك الملك تؤتى الملك من تشاء و تنزع الملك ممن تشاء».

اين التماس و پناهندگى به حضرت «اله» از سرشت گريز از ظلمت نقصان، نشأت گرفته است و دعا كننده خوف خويش را از حرمان رزق الهى فاش مى‌سازد، و محروميت از رزق ملازم با نقصان و كاستى و احيانا لحوق به عدم است و عالم امكان جملگى دچار اين خوف به تناسب نشأه خويشند، زيرا اعيان همه ممكنات با وجود عاريتى ظاهر گشته‌اند و ان يشأ يذهبكم و يأت بخلق جديد و ما ذلك على الله بعزيز.[١]

[١] - إبراهيم- ١٩.