شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٤٥ - ابتداى دعا به صلوات

مى‌كند، و فرموده كه صاحب مدارك (ره) وجوب آن را بعيد ندانسته، و ادله بر وجوب را نيز ذكر فرموده‌اند.

و بخاطر فتواى اين جماعت به وجوب صلوات و درود بر آن حضرت، مرحوم آية الله العظمى صاحب العروة الوثقى قدس سره بعد از فتواى به استحباب اگر چه در اثناى نماز هم باشد، فرموده‌اند كه احوط عدم ترك صلوات و درود بر آن حضرت است چه خود نام آن حضرت را ببرد يا از ديگرى بشنود، و فرقى در اين حكم بين نام علمى حضرتش مانند محمد و احمد، يا كنيه و لقب مانند ابى القاسم و مصطفى و رسول و نبى نيست، بلكه ذكر آن بزرگوار اگر چه به ضمير هم باشد، حكمش همين است كه گفته شد و نظر مبارك حضرت امام امت نيز همين است، و جناب زرارة بن اعين كه يكى از اوتاد چهارگانه بناى فقه آل بيت : است در خبرى صحيح از امام باقر ٧ نقل مى‌كند كه فرمودند:

صل على النبى كلما ذكرته او ذكره عندك في اذان او غيره.[١] درود و صلوات بر پيمبر مى‌فرستى در هر وقت كه ذكرش نمودى يا ديگرى در نزد تو آن حضرت را ياد كرد در اذان باشد يا غير اذان.

و درباره ساير پيمبران : نيز فتوا به استحباب صلوات هنگام ذكر اسماء شريفشان داده شده، النهايه در صلوات بر آنها اول صلوات بر پيمبر اعظم اسلام و آل او فرستاده مى‌شود، سپس بر انبيا، مگر در ذكر نام حضرت إبراهيم ٧ چنانكه در روايت آمده كه پيمبر اكرم ٦ شبى در مسجد نشسته با اصحاب، حديث مى‌گفتند، فرمودند:

[١] - وسائل- خبر اول از باب ٤٢ از ابواب اذان و اقامه.