شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٤١ - اجابت دعا

پس بايد قصدت در اين گونه دعاها با مقتضاى حالت موافق باشد به اين معنى كه در امثال اين دعاها قصد كنى كه خداوند اراده و نيت درست و صواب به شما موهبت فرمايد، و بر حذر باش از اينكه در دعاى خويش بازيگر و مسخره و غافل باشى.

حاصل آنكه دعاى حقيقى يعنى دعايى كه زبان مقال و لسان ضمير و فطرت با هم متطابق باشند، متعلق اجابت است، و اما تلفظ به الفاظى كه معانى آنها مورد امتناع جان و دل است، و عقل از خواننده در شگفت و نفرين نثار وى مى‌كند كه وه چه بى‌شرمى كه استهزا را در محضر ولى النعم به عنوان دعا انجام مى‌دهد! هيچ گاه متعلق اجابت نيست و همين است مدلول: «اجيب دعوة الداع».

نكته دوم: آنكه مسئلت فقط از خداوند متعال باشد و فقط آن ذات اقدس را بخواند نه آنكه لسان قال خدا را بخواند ولى لسان حال و ضيمر به اسباب عادى تعلق گرفته و اسباب عادى را در واقع قاضى الحاجات و كافى المهمات مى‌داند و يا آنها را- العياذ بالله- شريك الله مى‌پندارد كه با اشتراك با خدا، قضاى حاجات و كفايت مهمات مى‌كنند، بديهى است كه اين نه فقط دعا نيست كه در نظر كاملين از اهل توحيد، اشراك بالله تعالى است كه از اعظم كبائر موبقه است و چنان دعا كننده در نظر اهل كمال مرتكب كبيره مهلكه گرديده و بايد از اين شرك دعا نام، توبه و استغفار نمايد و اگر عنايت «يعفو عن كثير» نمى‌بوده بى‌ترديد، مستحق اصابت سجيل است، نه اجابت از رب جليل و جمله شريفه: «اذا دعان» گوياى لزوم استصحاب همين‌