شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٦ - تجلى عرفان از مناجات ماه شعبان

نامتناهى عز قدس حضرت كبريايى، فنا و مستهلك گرداند، و رائحه دلپذيرى كه از تارهاى پيچ اندر پيچش كه به دست مسهل الامور الصعاب، عطر آميزى شده چون استشمام مى‌شود، همه مشكلات را آسان مى‌كند. و رياضتهاى توان فرسا را، قدرت افزا مى‌كند و با امدادى كه از غيب مى‌گيرد، همه شواغل غفلت‌آور و موانع صراط مستقيم را شناخته و پاكسازى مى‌نمايد و قواى چموش نفسانى را رام و آرام مى‌سازد، و جملگى اسلام مى‌آورند ...

و همين است عرفان حقيقى و لب معرفة الله تعالى كه از اقشار اصطلاحات و رموز، عريان است. موضوع عرفان فنى حقتعالى و مبادى آن اسماء الله الحسنى و براهين آن، كشف صريح و ذوق صحيح دانسته شده البته با مساعدت عقل نظرى در همه اين امور چنانكه در كتب مربوطه مسطور است.

اين مناجات همه اين‌ها را بدون پيرايه اصطلاحات و الغاز و رموز قوم در بر دارد و مكاشفات مورد دعواى قوم بدون معيار صحت در نزد خود آنان نيز معتبر نيست و معيار صحت كشف يا عام است يا خاص. معيار عام محكمات قرآن كريم و آثار صادره از معصوم ٧ است، و بنا بر اين مناجات مزبوره از اين نظر از قبيل قضايايى است كه «قياساتها معها» است و اما معيار خاص را در محلش مطالبه كنيد.

و در حوزه اديان آسمانى از واضحات است كه غايت آفرينش آدمى معرفت خداوند متعال است، و مدلول آيه كريمه: «علم‌