شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ادب توحيدى

مى‌كند و ادب توحيدى آن حضرت را كه حقا توحيد در ادب ربوبى است اجهار مى‌نمايد:

«و هى تجرى بهم في موج كالجبال و نادى نوح ابنه و كان فى معزل يا بنى اركب معنا و لا تكن مع الكافرين، قال سآوى الى جبل يعصمنى من الماء قال لا عاصم اليوم من امر الله الا من رحم و حال بينهما الموج فكان من المغرقين‌- الى قوله تعالى: و نادى نوح ربه فقال رب ان ابنى من اهلى و ان وعدك الحق و انت احكم الحاكمين.[١] كشتى، آنها را در ميان موجى چون كوهاى بلند مى‌برد و نوح پسرش را كه در كناره‌اى بوده بانك زد كه پسر جان با ما سوار شو و با كافران مباش. در پاسخ پدر گفت: همين زودى به كوهى پناهنده مى‌شوم كه از آب توفنده نگاهم مى‌دارد. حضرتش فرمود: نگهدارنده‌اى امروز از عذاب خداى تعالى نيست مگر آن را كه او رحم كند، و بين پدر و پسر موج پياپى سهمگين حائل شد، پس فرزندش از زمره غرق‌شدگان بوده‌است- تا آنجا كه مى‌فرمايد: و نوح با نداى حزن آميز، پروردگارش را خواند، پس عرض نمود: پروردگارم پسرم از اهل من است، و وعده‌ات حق است و اين تويى كه احكم الحاكمينى.

چه آن حضرت از جانب خداوند متعال مأمور شد كه خود و اهلش و مؤمنان بر كشتى سوار شوند:

قلنا احمل فيها من كل زوجين اثنين و اهلك الا من سبق‌

[١] - هود- ٤٢ إلى ٤٥.