شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٢٦ - رضاى بنده پرتوى از رضاى خداست

نمى‌يابى قومى را كه به خداى تعالى و روز واپسين ايمان آورده‌اند، با ستيزه‌گران با خدا و رسول، مودت ورزند، و اگر چه پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا تبارشان باشند، آنانند كه خداى متعال ايمان را در دلهايشان مكتوب و ثبت فرموده و با روحى از خويش و فرشته وحى، تأييدشان نموده است و در جناتى كه پاى آنها نهرهاى آب روان است، داخلشان مى‌فرمايد كه در آنها جاويدانند، خداى تعالى از آنان راضى و آنان از خداى تعالى راضى. آنان حزب الله‌اند، هان، آگاه باشيد كه فقط حزب الله رستگارانند.

چنانكه ملاحظه مى‌فرماييد، مرضى و راضى بودن عبد، مسبوق است به هجرت في سبيل الله و نصرت خدا و رسول كه اتصاف به اوليت در اين صفات كريمه مختص به آن برگزيدگانى است كه اساس اتصاف به اوليت در اين صفات كريمه مختص به آن برگزيدگانى است كه اساس ديانت اسلام را بنيان نهادند و قواعد شريعت جاويدانى را بالا بردند و رأيتهاى آن را در جزيرة العرب برافراشتند و در اين راه پر نشيب و فراز رنجها و شكنجه‌ها كشيدند و قربانيها دادند و ترك ديار و اموال و آبا و ابنا و ازواج نمودند و هجرتهايى را متحمل شدند و مهاجران را در منازل و اموال خود انبار كردند و در اين مسابقه ايثار توسن مردانگى و فتوت آن چنان گرم راندند كه برخى از طايفه انصار به برخى از مهاجران پيشنهاد دادند كه از همسران من هر كدام را كه پسنديدى بگو تا طلاقش گويم و همسر تو شود! و پدر مشرك را به هلاكت رساندند، و حاصل آنكه كرامت‌