شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٢٤ - رضاى بنده پرتوى از رضاى خداست
از حقتعالى است و تا از سوى حضرتش توفيق به عبد افاضه نگردد، بر مراد و قضاى الهى گردن نمىنهد و ممكن هم نيست كه گردن نهد و راضى به قضاى حق باشد، زيرا:
|
ما كهايم اندر جهان پيچ پيچ |
چون الف او خود چه دارد؟ هيچ هيچ |
|
|
گر بجهل آئيم، آن زندان اوست |
ور بعلم آئيم، آن ايوان اوست |
|
|
گر بخواب آئيم، مستان و بيم |
ور ببيدارى، بدستان وييم |
|
|
ور بگرييم، ابر پر زرق وييم |
ور بخنديم، آن زمان برق وييم |
|
|
ور بخشم و جنگ، عكس قهر اوست |
ور بصلح و عذر، عكس مهر اوست |
|
|
خلق را چون آب دان صاف و زلال |
اندر او تابان صفات ذو الجلال |
|
|
علمشان و عدلشان و لطفشان |
چون ستارهى چرخ در آب روان |
|
|
پادشاهان مظهر شاهى حق |
عارفان مرآت آگاهى حق |
|
|
خوبرويان آينهى خوبى او |
عشق ايشان، عكس مطلوبى او |
|
|
بهر اين فرمود با آن اسپه او |
حيث وليتم فثم وجهه[١] |
|
رضاى بنده پرتوى از رضاى خداست
رضاى عبد از حضرت پروردگار نيز پرتوى از رضاى آن حضرت است كه در وجود وى منعكس گرديده همان گونه كه قدرت و اراده عبد پرتوى از قدرت و اراده نامتناهى حقتعالى است كه در جانش انعكاس يافته است. و كلمه جامع آنكه: هر انسانى مظهر و آيينه نمودار برخى از اسما و صفات الهيند، بلكه هر موجود امكانى
[١] - مثنوى مولوى.