شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٢٢ - عبد متكرم به مكرمت رضا كيست؟

كه جز مراد و مختار خداى تعالى را تمنا نمى‌كند و اما آن كس كه بينوايى در نزدش محبوبتر از توانگرى و رنجورى محبوبتر از تندرستى است، بالطبع در صورت توانگرى و تندرستى ناخشنود است و چنين كسى از مكرمت رضا، محروم است، چه عبد متكرم به كرامت رضا، ناخشنودى و اندوه و خوف در حريمش راه ندارد. و در آثار آمده:

ان الرضا للأحزان نافية و عن الغفلة معافية.

رضا همه اندوه غم را از وجود عبد مى‌زدايد و از هرگونه غفلت مى‌رهاند.

و آن كس كه ولايت الله تعالى نصب العينش گرديده و از آن سو احوال و امور خويش را نظاره مى‌كند، عطا و بلا براى او متساوى است و مى‌پسندد هر چه را جانان پسندد. اما آن كس كه از عطا به معطى مى‌نگرد و نعمت را مرآت منعم قرار مى‌دهد، چنين عطايى، غطا و چنين نعمتى، نقمت و حجاب است و او همواره بينوا و ناخشنود است، چنانكه اولى همواره طيب الخاطر و غنى بالله تعالى است، زيرا غنا در شناخت خواص يافت منعم است و در شناخت ديگران، يافت نعم است. [١] بارى، رضاى عبد از خداى تعالى و رضاى خداى تعالى از عبد كه براق و رفرف مؤمن در رجوع إلى الله تعالى و لقاى آن حضرت است چنانكه در سوره فجر آمده و در آغاز اين بحث به آن اشاره شد، در

______________________________ [١] چنانچه امام راحل قدس سره فرمودند: با دلى آرام و قلبى مطمئن و روحى شاد و ضميرى اميدوار به فضل خدا، از خدمت شما خواهران و برادران مرخص، به سوى جايگاه ابدى سفر مى‌كنم.