شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٨٩ - اعراض از ذكر خدا

و هو اعلم بمن اهتدى.»[١] اعراض كن از كسى كه از ذكر ما روى گردانده و جز زندگى دنيا را اراده نكرده است، دست آورد نهايى اين‌ها از علم، همان زندگى زبون حيوانى است. به يقين پروردگارت عالمتر است به آن كس كه از راه خدا گم شده و او عالمتر است به آن كس كه هدايت يافته است.

اعراض از ذكر خدا

مفاد روشن آيه شريفه اين است كه روى گردانى از ذكر خداى تعالى، ره گم كردن و ضلال است. پس طبعا ذكر خداوند متعال، سبيل الله است، و آن كس كه از ذكر حضرتش روى برتافته، دست آورد علمى وى همان زندگى زبون و سخيف دنيا است و آن بيچاره، از حيات معنوى و جاودانى، بى خبر و غافل است، و اشرف الانبياء ٦ مأمور است كه از اين طائفه مهجور و پشت كرده به ذكر خدا، هجرت كند و پشت به آنها نمايد تا از خطر تأثر و انفعال به آداب و افعال آنها مصون بماند زيرا راه آنها گردنه‌اى از عذاب فزاينده است:

و من يعرض عن ذكر ربه يسلكه عذابا صعدا[٢] اگر كسى از ذكر پروردگارش روى تابد، خداى تعالى او را بر عقبه‌اى از عذاب فزاينده طاقت فرسا، عبورش مى‌دهد.

[١] - نجم- ٢٩- ٣٠.

[٢] - جن- ١٧.