شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٣٩ - انبساط در شكوى و دعا

و تعالى وظيفه‌اى است بديهى و بنده‌اى كه في الجمله عارف به مقام پروردگار كريم است اين وظيفه را به روشنى درك مى‌نمايد، همان‌گونه كه وجود خورشيد را در روز روشن درك مى‌كند، ولى در فقره اخير كه در اين بحث از مناجات مورد شرح ذكر نموديم موهم خلاف توقع است زيرا اين تعبيرات: «الهى اگر مرا بجرمم مؤاخذه فرمايى، من از تو مى‌پرسم عفوت كجاست ... به دوزخيان اعلام خواهم كرد كه من دوستت دارم!» ايهام دارد كه دعا كننده به مقابله مدعو برخاسته و در قبال مواخذه باريتعالى او نيز حضرتش را مورد سؤال از عفوش قرار مى‌دهد، و در قبال مؤاخذه بر ذنوب، او نيز خواهد پرسيد كه ستاريت و غفاريتش كو؟ و اگر او را در دوزخ اندازد، به دوزخيان اعلام خواهد كرد كه او خداى تعالى را دوست مى‌دارد و معذلك اين دوست بوده كه به دوزخش در افكنده كه با شأن دوست چنين عملى تناسب ندارد! و نظير اين أيهام در كثيرى از دعوات است خصوصا در دعاى كميل بن زياد كه با آن آشنايى داريم.

مهمتر از ادعيه وارده از معصومين : كه در معرض أيهام مزبور بعضى از آنها واقعا ورود اين أيهام به برخى از مكالمات موساى كليم على نبينا و آله و ٧- كه در قرآن آمده:

و اختار موسى قومه سبعين رجلا لميقاتنا فلما أخذتهم الرجفة قال رب لو شئت أهلكتهم من قبل و إياى أ تهلكنا بما فعل السفهاء منا إن هى إلا فتنتك تضل بها من تشاء و تهدي من تشاء أنت ولينا فاغفر لنا و ارحمنا و أنت‌