شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٢٠ - خود فراموشى معلول خدا فراموشى است

امكانشان قرار داده يعنى لقاء الله تعالى، به كلى غافلند و در ميان اين فاعلهاى بالتسخير غفلت زده افراد خوش نيت و خوب طينتى نيز وجود دارند كه اى كاش با اين خدمتگذارى تحسين بر انگيز يقظه‌اى بهره آنان مى‌شد، و مى‌توانيد در اين آيه كريمه شريفه، تأمل فرموده و به عرضم گواهى دهيد:

و لقد ذرأنا لجهنم كثيرا من الجن و الإنس لهم قلوب لا يفقهون بها و لهم اعين لا يبصرون بها و لهم آذان لا يسمعون بها أولئك كالأنعام بل هم اضل أولئك هم الغافلون.[١] زيرا اين بدفرجامهاى موصوف را همانند چارپايان باربردار كه اثقال جامعه را به گرده مى‌كشند معرفى فرموده است.

خود فراموشى معلول خدا فراموشى است‌

بارى! اين جمال فتان حيات دنيا، نه فقط بى اعتقادهاى به مبدأ و معاد را فريفته، بلكه اكثر پيروان شريعت و معتقدان به مبدأ و معاد را نيز فريفته و از صراط مستقيم گمراهشان ساخته كه يك شاخه از اين گمراهى، تسويف در اكتساب توشه واپسين و تحصيل اعتقاد حق و انجام عمل صالح است كه همان خودفريبى ملازم با خود فراموشى كه معلول خدا فراموشى است: «نسوا الله فانساهم انفسهم.»[٢]

[١] - اعراف- ١٧٩.

[٢] - حشر- ١٩.