شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١١٩ - علاقه بين انسان و مستقرش

و مآلا چنين نشأه‌اى، دنيا و جهان طبيعى است كه على الدوام، متبدل و سيال است و اوصاف و اعراضش- بدون استثنا- در همه ابعاد، دگرگون و متغير است و بنابراين، هبوط آدمى به عالم ماده و تدريج و استقرارش در زمين و بهره‌گيرى از متاع دنيوى براى مدتى، يك حقيقت ضرورى و لزومى است و همين است معنى آيه كريمه‌ «و قلنا اهبطوا بعضكم لبعض عدو و لكم في الأرض مستقر و متاع إلى حين.»[١] از عنايت خداى تعالى به استكمال آدمى و ايصالش به غايت قصوى اين بوده كه براى ايجاد علاقه بين آدمى و مستقرش، آن چنان زمين را با موجودات گوناگون از جماد و نبات و حيوان، زينت و زيبايى بخشيد، كه فتان دلهاى بسى از صاحبدلان گرديد، و وجد و شيفتگى به جمالش، منشأ فسادها در بحر و بر شد و از سوى ديگر، همين بزك و آرايش موهبت شده به زمين بوده كه با تسخير دلهاى بنى آدم، زمين را عمران و آبادى بخشيده و متجر اولياء الله ساخت، و بيشتر از فرزندان آدم براى تأمين اين مقصد و عنايت الهى همانند چارپايانى هستند كه شبانه‌روز در خدمت اولياء الله تعالى به باركشى مشغولند و خود نمى‌دانند و دائما به فكر اختراع و اكتشاف و تكميل صنايع و تسهيلات معيشت در ابعاد گوناگون زندگى هستند و اين بارهاى سنگين و طاقت فرسا را به دوش فكر و بدن مى‌كشند و دريغا كه خود در غفلت غوطه‌ورند و از عنايتى كه پروردگار نيل به آن را در

[١] - بقره- ٣٦.