از اين آيات بر مى‌آيد كه ذوالقرنين نزد خداوند منزلتى والا داشته و از جانب خداوند به وى الهام مى‌شده و پروردگار او را براى انتقام از سركشان و ستمگران و نجات بندگان فرستاده است.[٢]

در منشور كورش- كه براى پشتيبانى از بازسازى اورشليم و رهايى اسرائيليان از اسارت صادر شده- به اين مسئله تصريح شده و كورش آن را فرمان پروردگار دانسته‌

[١] . كهف، ٨٣- ٩٨:« و از تو درباره" ذوالقرنين" مى‌پرسند. بگو: به زودى چيزى از او بر شما خواهم خواند. ما در زمين به او امكاناتى داديم و از هر چيز، وسيله‌اى بدو بخشيديم. او راهى را دنبال كرد تا آن‌گاه كه به غروبگاه خورشيد رسيد و به نظرش آمد كه خورشيد در چشمه‌اى گِل‌آلود و سياه غروب مى‌كند و نزديك آن، طايفه‌اى را يافت. فرموديم:" اى ذوالقرنين،[ اختيار با توست‌] يا عذاب مى‌كنى يا در ميانشان روش نيكويى پيش مى‌گيرى." گفت:" اما هركه ستم ورزد، عذابش خواهيم كرد، سپس به سوى پروردگارش بازگردانيده مى‌شود، آن‌گاه او را عذابى سخت خواهد كرد، اما هر كه ايمان آورد و كار شايسته كند، پاداشى نيكو خواهد داشت و به فرمان خود، او را به كارى آسان وا خواهيم داشت." سپس راهى‌[ ديگر] را دنبال كرد. تا آن‌گاه كه به جايگاه برآمدن خورشيد رسيد. خورشيد را چنين يافت كه بر قومى طلوع مى‌كند كه در برابر آن، پوششى براى آنان قرار نداده بوديم. اين چنين‌[ مى‌رفت‌] و قطعاً، به خبرى كه پيش او بود، احاطه داشتيم. باز راهى را دنبال كرد تا ميان دو سد رسيد و در برابر آن دو سد، طايفه‌اى را يافت كه نمى‌توانستند زبانى را بفهمند. گفتند:" اى ذوالقرنين، يأجوج و مأجوج سخت در زمين فساد مى‌كنند. آيا ممكن است مالى در اختيار تو قرار دهيم تا ميان ما و آنان سدى قرار دهى؟" گفت:" آن‌چه پروردگارم در اختيارم گذاشته، بهتر است. مرا با نيرويى‌[ انسانى‌] يارى كنيد تا ميان شما و آنها سدى استوار قرار دهم. براى من قطعات آهن بياوريد." آن‌گاه كه ميان دو كوه، برابر شد، گفت:" بدميد تا آن قطعات گداخته شوند." گفت:" مس گداخته برايم بياوريد تا روى آن بريزم."[ در نتيجه اقوام وحشى‌] نتوانستند از آن بالا روند و نتوانستند آن را سوراخ كنند. گفت:" اين رحمتى از جانب پروردگار من است و چون وعده پروردگارم فرا رسد، آن را درهم كوبد و وعده پروردگارم حق است."»

[٢] . همان گونه كه خداوند بخت النصر را براى انتقام از متكبران گستاخ فرستاد:« بَعَثْنا عَلَيْكُمْ عِباداً لَنا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ»( اسراء، ٥).