است و فقط هشت سال پس از مرگ او جانشين او شد، از اين‌رو آن‌چه داريوش مى‌گويد، چنان است كه كورش گفته باشد و در حقيقت، زبان حال كورش است و همه اينها كه داريوش گفته و موفقيت خود را نتيجه فضل و رحمت خدا شمرده است، مطابقت دارد با اين آيه كه از زبان ذوالقرنين در قرآن آمده است: «هذا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي»[١].

در منشور كورش درباره اسيران يهود و بناى معبد اورشليم نيز گذشت كه وى در آن، خود را خوانده شده پروردگار و معبود آسمان معرفى كرد كه به او مأموريت داده است كه خانه وى را در بيت المقدس بنا كند.[٢]

نكته‌

فاجعه اسفبار اسكندر مقدونى كه امپراطورى ايران در آن روزگار گرفتار آن شد، همانند مصيبت بخت النصر بود كه قدس و جامعه يهود دچار آن شد. اين دو حادثه نشانه‌هاى تمدن را، چه در عرصه آبادانى و چه در زمينه آثار و نوشته‌هاى مذهبى، نيست و نابود ساخت.

ابوالكلام آزاد در اين باره مى‌نويسد:

اين حقيقت را نبايد ناديده انگاشت كه هجوم اسكندرى، تنها از لحاظ سياسى، دولتِ پارس را خُرد نكرد، بلكه پيكرِ دين مقدس و ملى پارس را هم جريحه‌دار ساخت. يك روايت باستانى ايرانى مى‌گويد كه كتاب دينىِ مقدسِ زرتشت بر دوازده هزار پوست گاو، با آبِ زر نوشته شده بود.[٣]

[١] . كهف، ٩٨.

[٢] . بنگريد به: كورش كبير( ذوالقرنين)، ص ٢٦٢ و ٢٦٣.

[٣] . اين روايت در« دين كُرْت» آمده است. در« مروج الذهب» آمده است: اين كتاب در دوازده هزار جلد، با طلا نگاشته شده بود و در آن بشارت‌ها، هشدارها، فرمان‌ها، نواهى و ديگر آيين‌ها و عباداتى بود كه تا زمان اسكندر، فرمانروايان بدان عمل مى‌كردند و در دوره اسكندر، بخشى از اين كتاب سوزانده شد( مروج الذهب، ج ١، ص ٢٢٩). در نامه پيامبر صلى الله عليه و آله به مشركان قريش نسبت به مجوس نيز اين مطلب آمده است( بنگريد به: كافى، ج ٣، ص ٥٦٨، حديث ٤).