قصه در قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥ - پيش گفتار

«نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِما أَوْحَيْنا إِلَيْكَ هذَا الْقُرْآنَ»[١]

در بستر وحى قرآنى، شيواترين داستان‌ها را بر تو بر مى‌خوانيم.

«قِصَص» جمع «قِصّه» و مصدر آن «قَصَص»، گزاره‌هايى از پيشينيان است كه با زبان وحى بر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بازگو شده است تا براى بازماندگان، مايه عبرت و پندآموزى باشد.

اگر داستان، گزارش از واقعيت‌ها باشد، در تربيت اخلاقى شنوندگان تأثير بسزايى دارد؛ زيرا با شنيدن گزاره‌ها حالتى كنجكاوانه به انسان دست مى‌دهد تا به علل و اسباب وقوع حوادث تلخ و شيرين گذشتگان پى ببرد و نيز با تطبيق آن با روش و رفتار خود، پند گرفته، آموزش يابد، پس اگر ارشاد و پندآموزى همراه با شواهد زنده و واقعى باشد، اثرى نافذتر و مؤثرتر خواهد گذاشت.

نظّام الدين نيشابورى، تفسيرنگار قرن هشتم مى‌نويسد:

گاه انسان معنايى را براى بيان در نظر مى‌گيرد كه ميزان تأثير و قلمرو

[١] . يوسف، ٣.