ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٥٥ - شرحهاى كتاب فضل قرآن

شركت نكرد و اين خود دليل روشنى است كه على بن ابى طالب (ع) قرآن را خود جمع آورى كرده و پيروان حكومت خلفاء وقت آن را نپذيرفتند و قرآن را با نظر هيئتى به رياست زيد بن ثابت جمع آورى كردند و با آن حضرت از اين نظر اختلاف داشتند و اين اختلاف چند وجه دارد:

١- از نظر سياسى و آن عبارت از اين است كه چون قرآن قانون كلى حكومت اسلام بود و هر كس آن را به ملت اسلام مى‌داد پيشواى قانونى شمرده مى‌شد و رهبرىِ او مسلّم مى‌گرديد و چون دستگاه حكومت سقيفه با رهبرى على مخالف بود بر خود هموار نمى‌كرد كه قرآن را از دست على بپذيرد و اين را نقض حكومت خود مى‌شمرد و شايد بهمين جهت بود كه رئيس هيئت جمع قرآن از سائر قريش هم كه طبق شعار سقيفه حقّ خلافت داشتند برگزيده نشد و يك نفر انصارى جوان و زبردست را به اين سمت انتخاب كردند كه قرآن را از دست او گرفتن اين معنى را نداشته باشد و اين همان معنائى است كه امروزه از آن تعبير مى‌كنند كه روحانيت از سياست جدا است و حكومت سقيفه با اين ترتيب آن را اجراء كرد، در اين صورت ردّ قرآن از دستِ على و پذيرشِ آن از دست هيئت جمع قرآن زيد بن ثابت هيچ دلالتى ندارد كه قرآنى كه على (ع) جمع كرده بود با اين قرآن هيچ گونه تفاوتى داشته است.

٢- اختلاف در ترتيب سور و آيات چنانچه در بعضى اخبار اشاره دارد كه على (ع) قرآن را به ترتيب نزول جمع آورى كرده است و البته در اين قرآن متداول ترتيب نزول در سوره‌ها و آيه‌ها مراعات نشده است و اگر ترتيب واقعى سوره‌ها و آيه‌ها مضبوط شود و معلوم گردد بسا كه حقائقى از آن استفاده شود و از نظر تطبيق با موقعيت نزول آيات نص بر خلافت على (ع) روشن گردد. در اينجا توجه به اين نكته هم لازم است كه جمع قرآن شامل مسائلى است كه از آن جمله است: