ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٣٤ - شرحهاى كتاب دعاء

است چنانچه شيخ بهائى گفته است: و آن را آيه سخره گفته‌اند چون دلالت دارد بر اينكه خداوند همه چيز را مسخر خود دارد و رام خويش نموده است.

آية السجده- مشهور اين است كه مقصود از آية السجده دو آيه است از آخر سوره حم سجده، از «سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ‌» تا آخر سوره.

و گفته‌اند: مقصود همان آيه پس از آيه سجده سوره الم السجده است و آن اين است (١٦ سوره الم سجده): «تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ‌» زيرا با اين مقام مناسب‌تر است و احوط جمع ميان هر دو است. از مجلسى (ره)- در نهايه گفته است: عرض زمينه مدح و ذم انسان است چه در خودش باشد چه در پدرانش چه در باره كسان وابسته به او، گفته‌اند: عرض آن جهتى است كه انسان آن را حفظ مى‌كند از خودش و حسبش و دفاع مى‌كند از كاسته شدن و بر باد رفتن آن.

ابن قتيبه گفته: عرض، راجع به خود انسان است و تنش، نه جز آن؛ و از اين باره است حديث ابن ضمضم: بار خدايا من عرض خود را به بندگانت صدقه دادم، يعنى هر كه مرا عيب كند از او گذشتم؛ و از آن است حديث ابى الدرداء: از عرض خود وام بده براى روز نيازت، يعنى هر كه تو را عيب گويد و مذمت كند از او مگذر و آن را در ذمه‌اش واگذار براى روز نيازت در قيامت، انتهى.

و گفته شده است: معنى اين حديث اين است كه: من عرض خود را به خاطر تو براى مردم مباح كردم و اگر مرا غيبت كردند و بد گفتند از آنها گذشتم و در قيامت اجر آن را از تو خواهم زيرا تو فرمان دادى به عفو و گذشت. و وارد شده است كه روز قيامت ندا رسد كه: هر كه بر خدا مزدى دارد برخيزد، و برنخيزد جز كسى كه در دنيا گذشت داشته باشد. و از پيغمبر روايت شده است كه فرمود: آيا هر كدام شما عاجز هستيد كه چون‌