ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٣٢ - شرحهاى كتاب دعاء

سجده كند نه دلش زيرا نيت عبادت ندارد. از مجلسى (ره)-

«يبث جنود الليل»

گويا محذوفى دارد و آن جنود نهار است كه به قرينه روشن سخن ناگفته مانده است، و در برخى نسخ دارد كه لشكريان خود مى‌فرستد به طور عموم و اين روشن‌تر است. از مجلسى (ره)-

«و لكن قل»

دلالت دارد كه افزودن چيزى به دعاى وارد نشايد گرچه فزونى ستايش خدا و بجا در نظر آيد زيرا بهره دعا به دستور است نه به خرد انسانى. از مجلسى (ره)-

«و تقرأ آية الكرسي»

شيخ در مفتاح گفته است: منظور در اينجا تا «هُمْ فِيها خالِدُونَ‌» است و آخر حشر از «لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ‌» است، و گفته‌اند: از «هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ‌» است. از مجلسى (ره)- «وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا» گفته‌اند: مقصود اين است كه مهر و رحمت ما بر خود او يا رحمت و مهرى كه ما در دل او انداختيم نسبت به پدر و مادرش و ديگران.

«و زكاةً»

گفته شده: مقصود طهارت و پاكى روح است از پليدى‌هاى شيطانى، يا مقصود از زكاة، صدقه‌اى است كه خدا به پدر و مادرش عطا كرده و يا توفيق و قدرتى كه به او داده است براى صدقه دادن به مردم. از مجلسى (ره)- «فيقول الصبي»- من گويم: اين جمله چند وجه دارد:

١- اينكه چون آن كودك در پيروى از دعائى كه امام (ع) به او تعليم داد و به لفظ (رسولك) يا لفظ (محمد) رسيد از پيش خود بر آن افزود الطيب المبارك و امام (ع) او را بر آن تقرير كرد و گويا مى‌خواست آنها را هم بگويد ولى آن كودك پيشى گرفت و آن را گفت و امام هم تحسين كرد و كلام او را تقرير نمود- از مشايخ خود چنين شنيده‌ايم.

٢- طيب در كلام توصيفى است كه راوى از آن كودك كرده‌