ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٩٩ - باب كسى كه مجالست و رفاقت با او بد است

دوست داشتن نيكان مر نيكان را براى نيكان ثواب است، و دوست داشتن بدكاران نيكان را براى نيكان فضيلت است، و دشمن بودن بدكاران براى نيكان زينت نيكان است، و دشمن بودن نيكان براى بدكاران رسوائى بدكاران است.

٧- از محمد بن مسلم و ابى حمزه، از امام صادق (ع)، از پدرش، فرمود كه: پدرم على بن الحسين (ع) به من فرمود: اى فرزند جانم! با پنج كس همنشين مباش و گفتگو مكن و رفيق راه مشو، من گفتم: پدر جان! آنها چه كسانند، آنها را به من معرفى كن؟ فرمود:

بپرهيز از همنشينى دروغگو، زيرا چون سراب است، دور را به تو نزديك مى‌كند و دور مى‌كند نزديك را، بپرهيز از همنشينى فاسق و بزه‌كار، زيرا كه او تو را به يك خوراك يا كمتر از آن مى‌فروشد، و مبادا با بخيل رفاقت كنى، زيرا او مال خود را هنگامى كه سخت بدان نيازمندى، از تو دريغ مى‌دارد، مبادا با بى‌خرد رفاقت كنى، زيرا كه او مى‌خواهد به تو سود رساند، و در عوض زيان مى‌رساند، مبادا با كسى كه قطع رحم مى‌كند رفاقت كنى و هم صحبت شوى، زيرا من او را در كتاب خدا عز و جل ملعون يافتم در سه جا:

١- خدا عز و جل فرمايد (٢٣ سوره محمد): «آيا در شما اين نگرانى است كه اگر پشت به فرمان خدا داديد در زمين فساد كنيد و قطع رحم نمائيد (٢٤) آنانند كه خدا آنها را لعنت كرده و كر ساخته و كورشان ساخته است».

٢- خدا عز و جل فرمايد (٢٥ سوره رعد): «آن كسانى كه مى‌شكنند پيمان خدا را پس از بستن آن و مى‌بريد آنچه را خدا فرمان داده است كه پيوند كنند و فساد مى‌كنند در زمين آنان دچار لعنت و خانمان بد هستند».