ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٢٩ - باب دعاهاى مختصر براى همه حاجتهاى دنيا و آخرت

مقصر دان، زيرا همه مردم در انجام وظيفه خداپرستى ميان خود و خدا عز و جل مقصّرند.

٨- از امام باقر (ع)، فرمود:

خدا يك مرد بيابانى را به دو كلمه دعا آمرزيد، گفت: «بار خدايا! اگر عذابم كنى، من سزاوار آنم و اگر بيامرزى، تو شايسته آنى» و خدايش آمرزيد.

٩- از امام رضا (ع)، گفت:

«اى كه مرا به خود رهبرى كردى و دلم را رام باور داشتن خودت ساختى، از تو خواهم آسودگى و ايمان (أمان خ) را در دنيا و آخرت».

١٠- از محمد بن أبى حمزه، از پدرش، گويد: على بن الحسين (ع) را در سايه انداز خانه كعبه ديدم كه شب هنگام نماز مى‌خواند و قيام را طول مى‌داد تا آنجا كه يك بار بر پاى راست تكيه مى‌زد و يك بار بر پاى چپ، سپس شنيدم با آواز گريه آلوده‌اى مى‌گفت: «اى آقايم! مرا عذاب مى‌كنى با اينكه دوستيت را در دل دارم، هلا به عزّتت سوگند اگر چنين كنى، ميان من و مردمى انجمنى كردى كه دورانى دراز با آنها به خاطرت دشمنى كرده‌ام».

١١- از داود رقّى، گويد:

من شنيدم كه امام صادق (ع) بيشتر اصرارش در حال دعا به‌