ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٧ - باب در كسى كه اجابت دعايش به تأخير افتد

بنده‌اى هم هست كه دعا مى‌كند و خدا تبارك و تعالى مى‌فرمايد:

زود حاجتش را بدهيد، زيرا من از آوازش بدم مى‌آيد.

٤- از اسحاق بن عمار گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

دعاء مردى اجابت شود و سپس به تأخير افتد؟ فرمود: آرى! تا بيست سال (ياد آور نشدن بيشتر براى اين است كه كمياب است- از مجلسى ره).

٥- از امام صادق (ع)، فرمود: ميان گفته خدا عز و جل [در برابر تقاضاى فناى فرعون‌] (٨٩ سوره يونس): «هر آينه دعاء شما به اجابت رسيد» (خطاب به موسى و هارون ع) و ميان غرق شدن فرعون، چهل سال طول كشيد.

٦- از ابى بصير، گويد: از امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود:

راستى مؤمن دعا مى‌كند و اجابت او تا روز جمعه پس مى‌افتد.

٧- امام صادق (ع) فرمود: راستى بنده‌اى كه دوست خدا است، به درگاه خدا عز و جل براى امرى كه بدو رخ داده است و گرفتار شده دعا مى‌كند و خدا بدان بنده‌اى كه به او موكّل است مى‌فرمايد: حاجت بنده مرا برآور و در آن شتاب مكن، زيرا من دوست دارم كه فرياد و آوازش را بشنوم و راستى بنده‌اى دشمن خدا است و به درگاه خدا عز و جل دعائى مى‌كند در باره پيشامدى كه بدان گرفتار شده است و بدان فرشته‌اى كه به او گمارده است گفته شود برآور [براى بنده‌ام‌] حاجتش را و شتاب كن، زيرا من خوش ندارم فرياد و آوازش را بشنوم.