ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٩ - باب در كسى كه اجابت دعايش به تأخير افتد

فرمود: پس مردم مى‌گويند: به اين (دومى) عطا نشده است، مگر براى ارجمندى او و از آن (اوّلى كه دوست خدا است) دريغ نشده مگر براى خوارى و زبونى او (نزد خدا با اينكه اين قضاوت مردم بر خلاف حقيقت است).

٨- از ابى بصير، از امام صادق (ع) فرمود:

پيوسته مؤمن در حال خير و اميدوارى است از مهر خدا عز و جل، تا شتاب‌زدگى نكند و نوميد نشود و دست از دعا بر ندارد، گفتم: به آن حضرت: چگونه شتاب‌زدگى مى‌كند؟ فرمود:

مى‌گويد: از آغاز فلان سال و فلان ماه دعا كردم و اجابت آن را نبينم.

٩- از اسحاق بن عمار، از امام صادق (ع) فرمود:

راستى مؤمن براى حاجت خود به درگاه خدا عز و جل دعا مى‌كند و خدا عز و جل مى‌فرمايد: اجابتش را به تأخير اندازيد براى اشتياق به آواز او و دعاء او، و چون روز قيامت شود خدا عز و جل فرمايد: اى بنده من! دعا كردى و اجابت تو را به تأخير انداختم، اكنون ثواب تو چنين و چنان است و تو مرا در باره چنين و چنان (ناقابل دعا كردى) و من اجابت تو را به تأخير انداختم و ثوابت چنان و چنان است، گويد: مؤمن آرزو مى‌كند كه كاش هيچ دعائى براى او در دنيا به اجابت نرسيده بود (و ثوابش براى آخرت او ذخيره شده بود) براى آنچه كه از حسن پاداش الهى مى‌بيند.