ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٢٤ - شرحهاى كتاب دعاء

تأمل كن در آنچه خواهى بگوئى كه خوب است و خوش سرانجام است يا نه؟ و سپس سخن بگو كه اگر چنين كنى از خطا و پشيمانى سالم بمانى يا مقصود اين است كه در حال غفلت قرآن مخوان و ذكر مگو يا آنچه را بدان معتقد نيستى به زبان مياور از راه نفاق يا گفتار بى‌كردار.

(خطا را از معدن دنبال مكن) چند وجه دارد:

١- با اهل گناه كه معدن خطايند همنشينى مكن تا با آنها شريك باشى و مايه پشيمانى تو گردد زيرا گناه وعده‌گاه اهل دوزخ است زيرا آنها آماده و فراهم شوند براى خطاها از انواع بازى‌ها و سرگرمى‌ها و غيبت مؤمنان و ذكر دنيا و از آنچه از خدا باز مى‌دارد.

٢- گفته‌اند مقصود از معدن خطاء سفاهت و جهل است و هر آنچه گناه از آن زايد.

٣- غرض نهى از حضور در موارد تهمت و گناه و ارتكاب خطا باشد. از مجلسى (ره)- شايد مقصود از ياد خدا در ملاء، ستايش او باشد به طورى كه بشنود و او را ياد كند. از مجلسى (ره)- «اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً» قرطبى در تفسير اين آيه گفته است: روش گفتار دلالت دارد بر وجوب ذكرِ كثير، زيرا علاوه از تأكيد آن به مصدر به وصف كثرت هم برايش تأكيد آورده است و اين روش در مستحب نيايد پس عيان شد كه ذكرِ كثير واجب است و كسى به وجوب آن به زبان قائل نيست به طور دائم پس مقصود ذكر قلبى است و منظور از ذكر قلبى يا همان ايمان به خدا و صفات كمال او است كه در دل حاضر است و در حكم آن است وقتى غافل است زيرا زوال آن يك باره موجب كفر است يا مقصود ذكر خدا است در آغاز هر كارى زيرا اقدام به هيچ كارى روا نيست جز با توجه به حكمى كه خدا براى آن معين كرده است و چون مكلف هميشه در حال فعل يا تركى است، به اين اعتبار ياد خدا هميشه واجب است.