ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٤٧ - باب عطسه و تسميت(يعنى جوابى كه در برابر عطسه گويند)

فرمود: عطسه ناهموار باشد.

٢٢- از امام صادق (ع)، فرمود:

هر كه عطسه زند و سپس دستش را بر تيغه بينى خود نهد و بگويد: «

الحمد للَّه رب العالمين (الحمد للَّه) حمداً كثيراً كما هو اهله و صلى اللَّه على محمد النبىّ و آله و سلم»

از سوراخ چپ بينى او پرنده‌اى خردتر از ملخ و بزرگ‌تر از مگس برآيد و تا زير عرش برود، تا روز رستاخيز براى او آمرزش جويد.

٢٣- مردى از عامه، گويد: من با امام صادق (ع) همنشين بودم و نه به خدا سوگند كه مجلسى ارجمندتر از مجالس او نديدم گويد: يك روزى به من فرمود: عطسه از كجا بر مى‌آيد؟ من گفتم:

از بينى، در پاسخ من فرمود: به خطا رسيدى، من گفتم: قربانت از كجا بر مى‌آيد؟ فرمود: از همه تن، چنانچه نطفه هم از همه بدن برآيد، گرچه از آلت مردى در آيد، سپس فرمود: آيا نبينى كه چون انسان عطسه زند، همه اندامش تكان خورند و كسى كه عطسه زند تا هفت روز از مرگ برهد.

٢٤- رسول خدا (ص) فرمود:

نشانه راستى باز گوئى هنگام عطسه زدن است.