أسرار آل محمد عليهم السلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ٥٣٩ - ياد مرگ در مؤمنين
قلوب آنان محزون، اطراف آنان محل امن، بدنهايشان لاغر، حوائجشان سبك، نفسهايشان عفيف، كمكشان به اسلام عظيم است.
ايّام كوتاهى صبر كردهاند كه پشت سر آن راحتى طولانى خواهد بود، تجارت سود دهندهاى كه پروردگارى كريم براى آنان فراهم كرده است. دنيا آنان را مىخواهد ولى آنان او را نمىخواهند. دنيا در طلب آنان مىآيد ولى آن را عاجز مىكنند.
مؤمنين و تلاوت قرآن
شبها قدمهاى خود را كنار يك ديگر قرار مىدهند در حالى كه اجزاء قرآن را تلاوت مىكنند، و آن را بگونهاى تلاوت مىكنند كه خود را با آن محزون مىنمايند، و دواى دردشان را از آن جستجو مىكنند، و احزانشان از گريه بر گناهانشان و درد جراحت اعضاى باطنشان به هيجان مىآيد.
هر گاه آيهاى را مرور كنند كه در آن تشويق باشد با طمع به آن اعتماد مىكنند، و نفسشان از روى شوق به آن روى مىآورد. چنين گمان دارند كه آن آيه در برابر چشمان ايشان است و كمر خود را محكم مىبندند و خداوند جبّار عظيمى را تمجيد مىكنند.
پيشانىها و دستها و زانوها و انتهاى قدمهايشان را بر زمين مىنهند[١]، اشكشان بر گونههايشان جارى مىشود، و براى آزادى از آتش صداى خود را به تضرّع و زارى به درگاه خداوند بلند مىكنند.
هر گاه به آيهاى كه در آن ترساندن است برخورد كنند گوش و چشم قلبشان را به آن مىسپارند و پوستشان جمع مىشود و قلبشان از آن به ترس در مىآيد، و چنين مىپندارند كه صداى جهنّم و شعلههاى و نعرههاى وحشتناك آن در بيخ گوششان است.
ياد مرگ در مؤمنين
امّا روزها، آنان اهل بردبارى، اهل علم، نيكوكاران و با تقوايان هستند. ترس آنان را
[١] كنايه از حالت سجده است.