ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ٢١٦

واقعى است. آن وقت در اينجا كه مى‌فرمايد: خُذْ بِمَا خَالَفَ الْعَامَّةَ، يعنى مخالفت عامّه طريق است به سوى واقع؛ نه اينكه مخالفت عامّه موضوعيّت دارد. وقتى دو راه براى ما مشتبه شد، در راهى كه خلاف عاّمه است بايد قدم برداريم؛ زيرا كه غالباً آنها أحكامشان خلاف كتاب و سنّت و خلاف ولايت است. پس آن حكمى را بايد عمل كرد كه مخالف با رأى آنان باشد. فَإنَّ الرُّشْدَ فِى خِلافِهِمْ، به اين معنى است. يعنى چون آنها راه غىّ را پيمودند، در حال شكّ، خلاف آنها أماريّت براى راه رشد دارد. اللَهُمّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد