منطق إحساس اين است كه اگر كسى به إنسان بد گفت، إنسان هم روى إحساسات به او بد بگويد. در اين حال ديگر خدا فراموش مى‌شود و همان حسّ انتقام و خود بينى پيش مى‌آيد. أمّا اگر از روى منطق عقل كار كند، كارى را كه به او دستور داده شده، پيگيرى كرده و به آخر ميرساند و خوب هم انجام ميدهد؛ و لو اينكه در حين عمل وى را از إحساسات عبور دهند، به او حرف بد بزنند؛ شَتم و لَعن كنند؛ بواسطه اينها إنسان نبايد از محلّ خودش تجاوز كند؛ بلكه بايد به آقائى و بزرگوارى خود باقى بماند.

اين هم رويّه أمير المؤمنين عليه السّلام بود در كارها. و مى‌بينيم كه از أوامر وِلائى خود هيچ تخطّى نمى‌نمود، و خود را يك بنده مأمور پروردگار مى‌ديد كه أبداً به اينطرف و آنطرف (إفراط و تفريط) گرايش نداشت، بلكه بر مُرِّ حقّ و بر متن واقع قدم بر ميداشت، و مردم را دنبال پيغمبر مى‌برد تا به سعادت نهائى برساند. اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد