و بعضى چون ديدند كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله إصرار بر قتال و كشتار با دشمن دارد، گفتند: هَلَّا ذَكَرْتَ لَنَا الْقِتَالَ لِنَتَأَهَّبَ لَهُ؟! إنَّا خَرَجْنَا لِلْعِيرِ لَا لِلْقِتَالِ!

«چرا قبلًا براى ما نامى از جنگ نبُردى تا ما خود را آماده سازيم؟! ما براى ربودن قافله از منازل خود بيرون آمده‌ايم، نه از براى جنگ!»

در اينحال رنگ چهره رسول خدا دگرگون شد؛ و خداوند تعالى اين آيه را فرستاد:

كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكارِهُونَ* يُجادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ‌[١]

«همانطور كه پروردگارت تو را از خانه‌ات به حقّ بيرون آورد در حاليكه جماعتى از مؤمنين إكراه داشتند؛ با تو مجادله و گفتگو و ردّ و بدل ميكنند در حقّ، پس از آنكه حقّ آشكارا و هويدا شده است. گويا ايشان را بسوى مرگ مى‌كشانند؛ و ايشان در نظارة مرگ مى‌باشند.»

و چون خداوند عزّ و جلّ خواست آنان را قانع كند به اينكه پيغمبرش صلّى الله عليه و آله در إصرارش به جنگ و كشتار معذور است، و او اعتنائى به قافله و صاحبان قافله ندارد، چنين گفت: ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرى‌ حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ.

بنابراين، پيامبر شما كسى است كه أسيرانى براى خود نمى‌گيرد تا اينكه زمين را از خون مشركين غليظ گرداند بر طبق سنّت أنبياى گذشته كه آنها نيز

[١] - آيه ٥ و ٦ از سوره ٨: الانفال