حال اگر شما نزد حاكم بروى و به دزدى او شهادت بدهى، شهادتت قبول نيست. زيرا شهادت درباره خودت مى‌باشد. بايد دو شاهد غير، آنهم دو شاهد راستگو و صحيح العمل بياورى؛ اگر آنها شهادت دادند، حكم نافذ است و إلّا نافذ نيست، و براى روز قيامت خواهد ماند، تا خداوند مكافات كند. زيرا طريق شرعىّ منحصر در اين است.

شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً

شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً[١] معنيش اينست كه: از طريق آنچه را كه خداوند، وصيتّت به نوح و إبراهيم و عيسى و موسى و به پيغمبر كرد: أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ‌، اين دين را نگهدارى كنيد و بر پا بداريد.

إنسان بايد از اين آبشخوار و شريعت به آب برسد. شريعت يعنى آبشخوار. (در رودخانه‌هاى بزرگى مانند دجله و فُرات كه دائماً در حال جَزْر و مدّ است، و مردم براى برداشتن آب از آن دچار زحمت مى‌شوند، جائى را براى استفاده از آب، در حال پائين آمدن، ساخته و از آن طريق به آب دست مى‌يابند؛ و آنرا آبشخوار مى‌گويند، و از غير اين طريق نمى‌توانند به آب برسند.)

شريعت، يعنى آن راهى كه براى برداشتن آب از دريا و نهر و رودخانه براى ما باز كرده‌اند؛ و اگر اين شريعت نباشد، و إنسان خود را در وسط نهر و رودخانه و يا دريا بيندازد تا اينكه آب بردارد خفه خواهد شد؛ و يا اينكه بى آب مى‌ماند. أمّا شريعت، دينِ روشن و مرآى و طريق مُستوى و مستقيم است؛ و إنسان در آن به هيچ خطرى برخورد نمى‌كند. و اين طريقِ شريعت و تشريع و تعيين آن، بدست شارع است. او مى‌گويد: من براى وصول به حكم واقعىّ، اين راه را براى شما قرار داده‌ام؛ و همه راههاى ديگر را بسته‌ام. شما چه مى‌گوئيد؟! بنده بشما مى‌گويم: آقا شما امروز، واجب است مشرّف بشويد به‌

[١] - صدر آيه ١٣، از سوره ٤٢: الشّورَى