هيچ پيغمبرى (جنس نبىّ) را با اين مادّه سازش نيست؛ و كسى كه غُلول كند، يعنى غلّ و غشّ كند، آن غِلّى را كه كرده است با خود در روز قيامت مى‌آورد، با نفس خود مى‌آورد؛ آنوقت به هر نفسى، آنچه در دنيا كسب كرده است كاملًا داده مى‌شود، و به نحوِ إشباع به او تَوفِيَه مى‌شود؛ مُكتسَبات هر نفسى براى آن نفس خواهد بود. و اين هم عمل خودشان است، خدا به آنها ظلمى نمى‌كند».

تفسير آيه: ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرى‌ حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ‌

ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرى‌ حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيا وَ اللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ* لَوْ لا كِتابٌ مِنَ اللَّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيما أَخَذْتُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ‌[١]

«دأب و روش و سنّتِ هيچ پيغمبرى اين نيست كه برودأسيربگيرد؛ بلكه او بايد برود و در روى زمين خون مشركين را تا مى‌تواند بريزد. شما ياران و أصحاب پيغمبر اين عَرَض و متاع موقّتى دنيا را مى‌خواهيد؛ أمّا خداوند آخرت را مى‌خواهد و خداوند داراى عزّت است و دستوراتش از روى إحكام و إتقان است.»

اين آيه در غزوه بَدر نازل شد؛ پس از اينكه مسلمانها جنگ كردند و هفتاد نفر از آنها را أسير گرفتند.

در اين آيه مباركه خداوند ميفرمايد: وظيفه مسلمين در جنگ با مشركين ريختن خون آنهاست؛ نه أسير گرفتن براى استرقاق و به بندگى و غلامى خود در آوردن، و يا فروختن، و يا آزاد نمودن و در برابر ان فِدا (قيمت يك نفر أسير) گرفتن؛ و چون مسلمين در اين غزوه علاوه بر كشتن هفتاد نفر، هفتاد نفر را نيز به إسارت در آوردند، فلهذا مورد عِتاب خدا واقع شده‌اند كه: چرا أسير گرفتيد تا در نتيجه آنها را آزاد كرده و در برابرش فديه بگيريد؟! اين فديه متاع و

[١] - آيه ٦٧ و ٦٨، از سوره ٨: الانفال