و دليل بر اين، لفظ آيه است كه پيغمبر صلَّى الله عليه و آله را شريك در عتاب قرار نداده است. چون عتاب در آيه فقط راجع به گرفتن أسير است؛ و در آن إشعارى نيست بر آنكه پيغمبر با آنان مشورت كرده، و يا به فديه گرفتن راضى بوده است.

و در هيچيك از أخبار و آثار وارد نشده است كه: پيغمبر صلَّى الله عليه و آله آنان را توصيه به أسير گرفتن نموده باشد؛ و هيچ گفتارى كه مُشعر باين مطلب باشد از وى صادر نشده است. بلكه گرفتن أسيران در جنگ بدر كه عامّه مهاجرين و أنصار بر آن إقدام نمودند بنا بر قاعده ايشان در جنگها بوده است كه: چون به دشمن دست مى‌يافتند أسير مى‌گرفتند؛ يا براى استرقاق و يا براى فداء.

و در روايات وارد است كه: مسلمين در غزوه بدر در گرفتن أسير مبالغه كردند؛ و هر كس أسيرى ميگرفت آنرا محفوظ ميداشت تا مردم به او گزندى نرسانند؛ مگر علىّ عليه السّلام كه بسيارى از مشركين قريش به دست وى كشته شدند و يك أسير هم نگرفت.

بنا بر آنچه گفته شد، تفسير آيه چنين مى‌شود: براى هيچ پيغمبرى اين حقّ نيست، و در ميان أنبيا خدا نيز اين سنّت نبوده است كه: براى وى أسيرانى باشد و سزاوار باشد كه آن پيغمبر آنان را بگيرد، و از پول و منفعت و فديه آنان بهره گيرد، تا اينكه زمين را از خونشان سرشار و سيراب گرداند؛ و دينش را در بين مردم استقرار دهد. شما اى جماعت أهل بَدر- و خطاب جميع با اين عموم كه مشتمل است بر عتاب جميع، بجهت آنست كه أكثريّت أهل بدر بدين پيشنهاد فديه گرفتن متلبّس بودند- متاع عرَضى دنيا را كه سريع الزَّوال است ميخواهيد؛ و خداوند آخرت را ميخواهد، با تشريع قوانين دين و با أمر به كشتن‌