ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ١٩٤
كرده و رو به هزيمت است نداريد) و كسى را كه ضعيف و افتاده و ناتوان است، و از عهده خودش بر نمىآيد شمشير نزنيد! رهايش كنيد. و كسى را كه زخم پيدا كرده و جراحت دارد، به قتل نرسانيد! زخم را در حال جنگ بدشمن بزنيد، و أمّا كسى كه جريح بود، به حال خود واگذاريد تا خود بميرد، يا اينكه خوب شود.»
وَ لَا تَهِيجُوا النِّسَآءَ بِأَذًى وَ إنْ شَتَمْنَ أَعْرَاضَكُمْ، وَ سَبَبْنَ أُمَرَآءَكُمْ.
«و زنها را با أذيّت و آزار به هيجان در نياوريد و لو اينكه آنها آبروى شما را ببرند؛ و امراى شما را لعن و سبّ كنند؛ با زنان هيچكار نداشته باشيد!» چرا؟ فَإنَّهُنَّ ضَعِيفَاتُ الْقُوَى وَ الانْفُسِ وَ الْعُقُولِ. «زيرا زنان، هم از جهت قواى بدنى و هم از جهت سعه نفسىّ و هم از جهت قدرت عقلىّ ضعيفند.»
إنْ كُنَّا لَنُؤْمَرُ بِالْكَفِّ عَنْهُنَّ وَ إنَّهُنَّ لَمُشْرِكَاتٌ.
«تحقيقاً ما از طرف پيغمبر مأمور بوديم كه از آنان دست برداريم، و آنها را أذيّت نكنيم، و حرف زشتى نزنيم، در حالتيكه آنها مُشرك بودند.» حال كه اين زنان بصورت ظاهر مسلمانند، قطعاً شما نبايد آنها را أذيّت كنيد. به زنها كار نداشته باشيد، كار شما با مردان است.
وَ إنْ كَانَ الرَّجُلُ لَيَتَنَاوَلُ الْمَرْأَةَ فِى الْجَاهِلِيَّةِ بِالْفِهْرِ أَوِ الْهِرَاوَةِ فَيُعَيَّرُ بِهَا وَ عَقِبُهُ مِنْ بَعْدِه[١]
«و تحقيقاً اگر در زمان جاهليّت مردى به زنى يك سنگ كوچكى مىزد، يا با يك چوبدستى او را ميزد، اين ننگ براى او و خاندان او بعد از او، باقى مىماند.» اكنون كه شما بحمد الله مسلمانيد؛ پس بنابراين به آنها كار نداشته باشيد؛ بلكه برويد و كار خودتان را انجام دهيد و بگذاريد زنها به شما فحش دهند. و حتّى اگر به من كه علىّ هستم سبّ و لعن كنند، به اين حرفها كارى
[١] -« نهج البلاغة» باب رسائل، رساله ٤