ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ١١٠

اين است معنى ولايت، ولايت أئمّه، ولايت أمير المؤمنين، ولايت إمام زمان عليهم السّلام؛ تمام اينها بر همين ممشى است. آنها كه ولايت دارند معنيش اين نيست كه با اين ولايت خود، سو استفاده كنند؛ و روز قيامت تمام قوم و خويشهاى خود را به بهشت ببرند؛ و تمام مخالفين، نه تنها مخالفين عقيدتى (آنها كه بايد به جهنّم بروند) بلكه مخالفين عشيرتى را هم به جهنّم بريزند. نه، هرگز چنين نيست. همه اينها بر أساس معنى و حقيقت است. آن كسى كه به بهشت ميرود فردى است كه به آنها ربط داشته باشد؛ و آن كسى كه به جهنّم مى‌رود فردى است كه از آنها گسسته باشد. ولايت آنها، ولايت پروردگار است و أمر و نهى ايشان، أمر و نهى پروردگار است. اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد