از جمله: روايتى است كه مشايخ ثلاثه (كلينى و شيخ طوسى و شيخ صدوق) روايت مى‌كنند درباره پرهيز كردنِ از قضاء و حكومت، و خطر و عظمت حكومت، كه اين مقامِ رفيعى است و اختصاص به پيغمبر يا وصىِّ او دارد. كلينى و شيخ صدوق- درباره گفتار أمير المؤمنين عليه السّلام به شُرَيح- روايت مى‌كنند كه آن حضرت به شُرَيح فرمودند: اين كار تو بسيار پر خطر است! و مواظب باش كه در كدام مجلسى نشسته‌اى! و خطر و عظمتِ مجلسى كه در آن استقرار پيدا كرده‌اى تا چه اندازه‌اى حائز أهمّيّت است!

هر سه نفر اين روايت را در كتاب «قضاء» نقل مى‌كنند. ليكن كلينى با سندِ خود، از محمّد بن يحيى، از محمّد بن أحمد، از يعقوب بن يزيد، از يحيى بن مبارك، از عبد الله بن جَبَلَة، از أبى جميلة، از إسحق بن عمّار، از حضرت صادق عليه السّلام روايت مى‌كند كه فرمود: قَالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلامُ لِشُرَيْحٍ: يَا شُرَيْحُ! قَدْ جَلَسْتَ مَجْلِسًا لَا يَجْلِسُهُ إلَّا نَبِىٌّ أَوْ وَصِىُّ نَبِىٍّ أَوْ شَقِىٌ‌[١].

«أمير المؤمنين عليه السّلام به شُرَيْح فرمود: اى شُريح! تو در جائى نشسته‌اى كه در آن مجلس نمى‌نشيند مگر پيغمبرى يا وصىّ پيغمبرى يا يك مرد شقىّ.» يعنى كسى كه در اين مجلس مى‌نشيند، حتماً بايد يا پيغمبر باشد يا وصىّ پيغمبر، و در غير اينصورت حتماً بايد شقىّ باشد. و إلّا، شخصى كه شقىّ نباشد، در اين مسند نمى‌نشيند؛ زيرا كه غصب مقام نبوّت يا وصايت را كرده است. و خلاصه اين مجلس، اختصاصِ به پيغمبر يا وصىّ پيغمبر دارد.

و عين اين روايتى را كه از كلينىّ عرض شد، شيخ در «تهذيب»، كتاب القضآء، نقل مى‌كند[٢] أمّا صدوق در «مَن لَا يَحضُرُه الفَقِيه» مرسَلًا از أمير المؤمنين‌

[١] -« فروع كافى» ج ٧، كتاب القضآء و الاحكام، ص ٤٠٦، باب انّ الحكومة إنّما هى للإمام عليه السّلام، حديث ٢

[٢] -« التّهذيب» ج ٦، ص ٢١٧، كتاب القضايا و الاحكام، باب ٨٧، حديث: ١