يكى از آيات قرآن كه درباره ولايت معصومين به آن مى‌توان استدلال نمود اين آيه است: إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ‌[١].

«سزاوارترين مردم، نزديك‌ترين مردم، أحقِّ مردم به إبراهيم، آن كسانى هستند كه از او پيروى مى‌كنند، و اين پيغمبر و آن كسانى كه به اين پيغمبر إيمان آورده‌اند؛ و خداوند ولىّ مؤمنان است.»

زيرا با در نظر گرفتن آيه‌اى كه سابقاً ذكر شد (كه خداوند حضرت إبراهيم را إمام قرار داده است: قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً[٢]. و اين آيه كه: نزديكترين مردم را به إبراهيم، و سزاوارترينِ آنان را به او، كسانى قرار داده كه از او و از اين پيغمبر (رسول أكرم)، كه ولايت آنان نسبت به حضرت إبراهيم از همه بيشتر است، پيروى مى‌كنند؛ مى‌توان استفاده ولايت براى همين أفراد نمود.

زيرا كه‌: أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ‌، يعنى اينها داراى مقام ولايت مى‌شوند، و مى‌توانند بر حسب درجه نزديكى آنها با خود حضرت إبراهيم، أمر و نهى كنند. و درباره: هذَا النَّبِيُ‌، هم كه معلوم است؛ و همينطور: الَّذِينَ آمَنُوا، بحسب درجات إيمان، هر چه به پيغمبر و حضرت إبراهيم نزديك‌تر بشوند ولايتشان بيشتر خواهد بود.

اينها مجموعه آياتى بود كه از قرآن مجيد براى ولايت إمام استخراج نموديم؛ نه ولايت فقيه. زيرا آن بحث جداگانه‌اى دارد.

و أمّا رواياتى كه دلالت مى‌كند بر انحصار حكم در معصومين، خواه‌

[١] - آيه ٦٨، از سوره ٣: ءَال عمران

[٢] - قسمتى از آيه ١٢٤، از سوره ٢: البقرة