ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ٢٦٣
روايت او با ديگرى تعارض كند بايد توقّف كرد.»
سپس، آقا شيخ محمّد تقىّ شوشترى ميفرمايد كه
: ثُمَّ لَا وَجْهَ لِاضْطِرابِهِمْ فيهِ بَعْدَ اتِّفاقِ النَّجاشِىِّ و الْكَشِّىِّ عَلَى تَوْثيقِهِ وَ تَبْجيلِهِ.
أوَّلًا: بعد از اينكه نجاشى و كشّى اتّفاق كردند بر اينكه اين مرد مُبَجَّل است و مُوَثَّق، ديگر اضطرابى درباره وى نبايد داشته باشيم
. و سُقوطُ تَضْعِيفِ الشَّيْخِ لَهُ بِتَعارُضٍ تَوْثِيقِهِ لَهُ مَعَهُ عَلَى نَقْلِ «الخُلاصَة». تضعيف شيخ چون با توثيق شيخ معارضه ميكند و ساقط مىشود، در اينصورت توثيق نجاشى و كشّى بجاى خود باقى و بدون معارِض خواهد بود. پس تضعيف شيخ ساقط است به توثيقى كه خود در جاى ديگر از او نموده است
. مَعَ أنَّ تَضْعيفَهُ مَبْنِىٌّ عَلَى زَعْمِهِ اتِّحادَهُ مَعَ سالِمِ بْنِ أبى سَلِمَةَ الْمُتَقَدَّمِ الَّذى ضَعَّفَهُ الغَضآئرِىُّ وَ كَذَا النَّجاشِىُّ.
و ثانياً: مبناى تضعيف شيخ بر اينست كه: أبو خديجه را با سالم بن أبى سَلِمَه كه غضائرى و نجاشىّ او را ضعيف شمردهاند، يكى دانسته، بِدَليلِ أنَّهُ قالَ: «و مُكْرَمٌ يُكَنَّى أبا سَلِمَة» شيخ فرموده: مُكْرَم كنيهاش أبو سلمه است؛ در حالتى كه أبا سَلِمَه كنيه سالم است، نه پدرش مُكْرَم
. وَ قَالَ فِى ءَاخِرِ طَرِيقِهِ: «عَنْ سَالِمِ بْنِ أبِى سَلِمَةَ، وَ هُوَ أبُو خَدِيجَةَ.» و در آخر طريقش گويد: «از سالم بن أبى سَلِمَه كه همان أبو خديجه است.» در حالتى كه سالم بن أبى سَلِمَه، أبو خديجه نيست، بلكه سالم بن مُكرَم أبو خديجه است. مَعَ أنَّ غَيْرَهُ جَعَلَ سَالِمًا هَذَا نَفْسَ أبِى سَلِمَةَ لَا ابْنَهُ. «با اينكه غير شيخ اينها را دو تا شمردهاند
». فَقَدْ عَرَفْتَ قَوْلَ الْمَشِيخَةِ وَ الْبَرقِىِّ وَ الْكَشِّىِّ وَ النَّجاشِىِّ فِى ذَلِكَ. و ما قول مَشيخَهيعنى قول بزرگان و مشايخ از رجال، مانند برقى و كشِّى و نجاشى را