اينك شما ببينيد در اين جمهورى إسلامى كه بيش از ده سال از عمر آن مى‌گذرد، هنوز نمى‌شود كه فقط با تلطُّف و مهربانى به زنان بگويند: خانم حجابت را حفظ كن و خود را از نامَحرم پوشانده و مُويت را نشان نده! زيرا، در صورت عدم تلقّى به قبول، حتماً بايد آنها را با قوّه جبريّه و قهريّه تأديب كرد. زنها را بايد شلّاق زد، تعزير نمود تا اينكه طبق سنّت إلهى با حجاب باشند. و إلّا اگر از اين خانم تقاضا كنيم كه بدن را در پوشش كامل قرار دهيد و حجاب داشته باشيد، او تقاضاى ما را قبول نمى‌كند؛ و طبق تقاضاى باطنى خودش عمل مى‌نمايد.

حال اگر شما در اين امور، با زن مشورت كنيد، صد در صد رأى او بر طبق إحساسات و خود آرائى و جمال آرائى و نشان دادن خود اوست. او هيچگاه در اين مشورت‌ها و نشست‌ها و سمينارها، طبق آراء عقلانيّه مردان رأى نميدهد؛ بلكه بر طبق إحساسات و عواطف خود رأى ميدهد؛ و اين همان مسأله فساد است. و در اينجا حتماً بايد مخالفت كرد. مخالفت با نفس أمّاره و شيطان درون؛ و با شيطان برون.

يا مثلًا الآن درب منزل را ميزنند؛ برادر زنِ إنسان با زوجه‌اش، يا برادر إنسان با عيالش مى‌آيد؛ در يك اطاق، زن و مرد با همديگر مى‌نشينند؛ اختلاط مى‌كنند- كما اينكه امروزه طبق آداب كفر مرسوم است- در حاليكه اين زن با آن مرد، نامحرم و آن هم با اين نامحرم است. بعد هم سر يك سفره مى‌نشينند، غذا ميخورند، دستها بطرف سفره دراز مى‌شود، زينت‌ها معلوم ميگردد، سر و گردن نشان داده مى‌شود. با يكديگر كلام و گفتگو داشته و مى‌خندند و غذا مى‌خورند، هر كدام به ديگرى تعارف مى‌كنند؛ و مى‌گويند: عيبى ندارد! زيرا