همه پيغمبران مى‌گويند: گوش به فرمان خدا باشيد! و هر كجا كه آنها مى‌گويند أمر مرا إطاعت كنيد، از جهت اين است كه أمر آنان أمر خداست. و اگر پيغمبرى بگويد: أمر مرا إطاعت كنيد، و أمر خود را از پروردگار جدا كند، و در آن حاليكه ميگويد أمر مرا إطاعت كن، متوجّه خود باشد، أمر او خلاف نبوّت و حكم و كتابى است كه خداوند به او عنايت كرده است.

و اصولًا بشرى كه خدا به او كتاب و حكم و نبوّت عطا كرده، چنين شأن و موقعيّتى ندارد كه به مردم بگويد: شما بندگان من باشيد، أمر و نهى مرا إجراء كنيد، من سلطان و حاكم و پادشاهم، و به عنوان اينكه پيغمبرم، شما بايد برده من و بنده من باشيد؛ أبداً أبداً چنين مطلبى نيست!

پس علما يهود و نصارى كه مردم را به عبادت خود ميخوانند و خودشان را فرمانده، و آنان را فرمانبر خود قرار داده‌اند، بر خلاف حضرت موسى و حضرت عيسى و سائر پيغمبران عليهم السّلام عمل مى‌كنند، و بر سنّت آنها نيستند. آنان از طريق، منحرف؛ و عوض اينكه مردم را به عبادت و إطاعت خدا دعوت كنند، به عبادت و إطاعت خود مى‌خوانند.

وَ لكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ وَ بِما كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ‌. رَبَّانِىّ، دو معنى دارد: يكى به معنى مُرَبّى است، و ديگرى منسوب به ربّ: ربّانىّ، يعنى إلهىّ. ليكن شما علماى يهود و نصارى ربَّانيّين‌باشيد؛ علمائى باشيد كه به خدا نسبت داريد؛ علما إلَهِيِّين‌باشيد؛ نه علما أهل شقاوت و فرعونيّت، و مصدر أمر و نهى براى خود؛ و مردم را به سجده و كُرنِش در برابر فرامين خود قرار دهيد؛ نه! اين غلط است.

يا اينكه شما، علما تربيت كننده باشيد؛ چون شما كتابهاى آسمانى را تعليم مى‌كنيد؛ و خودتان از مضامين آنها اطّلاع داريد؛ بنابراين، شما تربيت كنيد مردم را، و دعوت كنيد بسوى حقّ.

اين، تعدادى از آيات قرآن بود كه عرض شد، تا اينكه حقيقت پيغمبر و