ايشان، در كتاب ولايت فقيه نيز، اين توهّم را كه حوزه اختيار رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله بيشتر از حضرت على عليه السّلام و يا اختيارهاى حكومتى على عليه السّلام بيشتر از فقيه بوده است، مردود مى‌شمارد و مى‌نويسد:

البته فضايل حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله بيش از همه عالم است و بعد از ايشان فضائل حضرت امير عليه السّلام از همه بيشتر است، لكن زيادى فضائل معنوى، اختيارات حكومتى را افزايش نمى‌دهد. همان اختيارات و ولايتى كه حضرت رسول وديگر ائمه- صلوات اللّه عليهم- در تدارك سپاه و بسيج سپاه، تعيين ولات و استانداران، گرفتن ماليات و صرف آن در مصالح مسلمانان داشتند، خداوند همان اختيارات را براى حكومت فعلى قرار داده است.[١]

فقيهان پيشين و ولايت مطلقه فقيه‌

از سوى ديگر، همان‌گونه كه اشاره شد، بحث ولايت مطلقه فقيه، بحث جديدى نيست كه تنها از سوى امام خمينى مطرح شده باشد. نخستين گام را در دوره غيبت در جهت اثبات نيابت فقيه از امام زمان عليه السّلام شيخ مفيد برداشته است،[٢] و پس از وى فقهاى بزرگوار شيعه، قلمرو گسترده‌اى را براى ولى فقيه‌

[١] - امام خمينى، ولايت فقيه، ص ٤٠.

[٢] - شيخ مفيد، در آثار خود، به ويژه كتاب المقنعه سخنانى دارد كه بر نيابت عامه فقيه، از امام معصوم عليهم السّلام در دوره غيبت دلالت دارد. ر. ك: المقنعه، ص ٨١٠- ٨١٢، ٧٢١ و ... در اين باره در مجله« حوزه»، شماره ٥٤، ص ٣٠٢ به هنگام معرفى المقنعه توضيحات لازم آمده است.