مرتبت آنان بكاهند، بارها و بارها، آثار وجودى مراجع شيعه را در پايدارى استقلال ايران و مقاومت در برابر استعمار اجنبى، گوشزد كرد. امام، مكررا اين نكته را يادآور شد كه استقلال ايران و عراق، مرهون زحمات و پيگيرى‌هاى مرجعيت شيعه است. حضور مراجع مسلّم تقليد در جنبش تنباكو، به ويژه فتواى معروف ميرزاى شيرازى، موجب شد كه ايران، سرنوشت هند را نيابد و انگلستان، حضور عينى استعمار خويش را، بر اين سامان سايه نيفكند. تمامى ايرانيانى كه عزت نفس را به فراموشى نسپرده‌اند، بايستى خويش را، وامدار آن فتوا و جنبش عظيم بدانند. جنبشى كه توانست حيات ملت ايران را به دولت مغرور و مقتدر انگلستان، تفهيم كند و خيال استعمار و برده‌سازى ايرانيان را از ذهن آنان، به دور افكند.

امام، در يادآورى خاطره جنبش تنباكو مى‌گويد:

ايشان [ميرزاى شيرازى‌] با اين كه يك عقل بزرگ متفكر بود و در سامره اقامت داشت، در عين حالى كه نظرشان آرامش و اصلاح بود، لكن وقتى ملاحظه كردند براى كيان اسلام خطر پيش آمده و شاه جائر آن روز مى‌خواهد وسيله كمپانى خارجى، اسلام را از بين ببرد، اين پيرمرد كه در يك شهر كوچك نشسته و سيصد طلبه بيشتر دورش نبود، ناچار شد سلطان مستبد را نصيحت كند، مكتوبات او هم محفوظ است. آن سلطان گوش نمى‌داد و با تعبيرات سوء و بى‌ادبى به مقام شامخ عالم بزرگ روبه‌رو شد، تا آن جايى كه آن عالم بزرگ مجبور شد يك كلمه بگويد و استقلال ايران برگردد.[١]

[١] - صحيفه نور، مجموعه رهنمودهاى امام خمينى، ج ١، ص ١٦، وزارت ارشاد.