معظم له، در بسيارى از سخنان و نوشته‌هاى خويش اهميت اين عنصر و نقش حياتى آن را در اداره امور جامعه، در جنبه‌هاى گوناگون اجتماعى، سياسى، اقتصادى و ... گوشزد كرده است. از جمله در يكى از پيام‌ها مى‌نويسد:

طلاب عزيز، ائمه محترم جمعه و جماعات، روزنامه‌ها و راديو تلويزيون بايد براى مردم اين قضيه ساده را روشن كنند كه در اسلام، مصلحت نظام از مسائل است كه مقدم بر هرچيز است و همه بايد تابع آن باشيم.[٢] در سال‌هاى نخستين انقلاب اسلامى، در نظام حكومتى ما سخنى از مجمع تشخيص مصلحت نظام نبود، ولى در سال‌هاى بعد و به دليل برخورد با دشوارى‌ها و گره‌هاى گوناگون در زمينه‌هاى داخلى و در پيوند با مسائل اقتصادى، فرهنگى، سياسى، قضايى و ... بايستگى تشكيل آن، از سوى امام، احساس شد و حتى در متمم قانون اساسى، مورد بررسى و تصويب قرار گرفت.

در فرازى از فرمان امام براى تشكيل مجمع تشخيص مصلحت آمده است:

[١] - همان، ص ٢٠٢.

[٢] - صحيفه نور، ج ٢١، ص ١١٢.