همان‌گونه كه از بخش‌بندى‌ها و قسم‌بندى‌هاى تقيه نيز روشن مى‌شود هدف از تقيه، هميشه حفظ جان و مال و دورى از خطر و ضرر نيست، بلكه مى‌توان هدف مهم‌تر را از آن حفظ مذهب و بازدارى از فروپاشى آن دانست.

امام راحل، اين قسم تقيه را، در برابر افشا مى‌گيرد و در بيان اهميت آن مى‌نويسد:

يظهر من كثير من الروايات أنّ التقيّة التي بالغ الائمة عليهم السّلام في شأنها هي هذه التقيّة، فنفس إخفاء الحقّ في دولة الباطل واجبة و تكون المصلحة فيه جهات سياسية دينيّة، و لولا التقيّة لصار المذهب في معرض الزوال و الانقراض؛[١] از بسيارى روايات روشن مى‌شود، تقيه‌اى كه امامان عليهم السّلام در مورد آن اهتمام ويژه داشته‌اند، اين قسم تقيه است. [در اين تقيه‌] خود پنهان داشتن حق در دولت باطل، واجب است و مصلحتى كه سبب اين كار مى‌شود، جهات سياسى دينى است. اگر تقيه نبود، مذهب دچار نابودى مى‌گرديد.

از جمله رواياتى كه در اين سخن مورد نظر امام است، جمله‌اى است از امام صادق عليه السّلام كه در روايت سليمان بن خالد، آمده است:

يا سليمان إنّكم على دين من كتمه أعزّه اللّه، و من أذاعه أذلّه اللّه؛[٢] اى سليمان! شما دينى داريد كه اگر انسان آن را پنهان بدارد، خدا او را عزيز مى‌دارد و اگر آن را افشا كند، خداوند او را خوار گرداند.

هم‌چنين آن حضرت بنابر روايت صحيحه هشام بن سالم در تفسير آيه:

[١] - الرسائل، ص ١٨٥، التقيه.

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١١، ابواب الامر و النهى، باب ٣٢، ح ١.