تصرف امور دنيا و تنظيم جامعه مسلمانان بركنار سازند و ضمنا علماى اسلام را از مردم و مبارزات راه آزادى و استقلال جدا كنند. در اين صورت، مى‌توانند بر مردم مسلط شد و ثروت‌هاى ما را غارت كنند.[١] تأكيدهاى حضرت امام، موجب شد كه نسل جديد حوزه به اين رابطه روآوردند و تعهد سياسى را در ارزيابى مرجعيت دخالت دهند و حضور اجتماعى مراجع را شاخص‌هاى اصلى داورى قرار دهند.

متأسفانه بايد گفت: روند سياست‌زدايى و يا كاهش حساسيت سياسى، اين مقوله را نيز در برگرفته است. دوباره شاهد آن هستيم كه چهره‌هايى كه تاكنون هيچ‌گونه حضور سياسى- اجتماعى نداشته‌اند و يا بهتر بگوييم آن را مورد انكار و انتقاد قرار مى‌دادند، اينك در ميدان مرجعيت برآمده‌اند و به واسطه پاره‌اى از مسائل، حيات مجدد يافته‌اند.

ما در اين مقام، كارى به چند و چون آن تلاش‌ها نداريم، كه خود سخنى تفصيلى و شايد محرمانه‌تر بطلبد؛ اما اين سخن عام را متوجه نسل متعهد حوزه مى‌كند كه اقتدار اينان، دوباره به حذف و تضعيف اصول خط فكرى امام خواهد انجاميد. آنان دوباره اسلام را در آيين و شعائر عبادى و احكام موكول به زمان ظهور خلاصه خواهند كرد. به ستيز با استعمار نخواهند انديشيد. در برابر عدالت اجتماعى و فقرزدايى، دغدغه‌اى نشان نخواهند داد.

زمان و مكان را به وادى اجتهاد نخواهند آورد. در تطابق دين و مقتضيات زمان، تأملى نخواهند ورزيد. دغدغه گريز از دين را جدى نخواهند گرفت و ... و هزاران پيامد ديگر كه بر اين نگرش استوار بوده و هست.

[١] - امام خمينى، ولايت فقيه، ص ١٩٢.