الفقه شيا، و لا فهم من لحن قولهم و رموزهم أمرا و لا تأمّل المراد من قولهم: «إنّي جعلته علكم حاكما، قاضيا، حجّة و خليفة» و نحو ذلك ممّا يظهر إرادة نظم زمان الغيبة لشيعتهم في كثير من الأمور الراجعة إليهم.[١] زيرا اگر به عموم ولايت فقيه باور نداشته باشيم، بسيارى از امور مربوط به شيعيان، معطل مى‌ماند. شگفت‌آور استكه شمارى از مردم درا ين باره وسوسه مى‌كنند. اينان گو اين كه مزه فقه را نچشيده‌اند و تعابير و معانى و رمز كلمات امامان معصوم عليهم السّلام را نفهميده‌اند و در عنوان‌هايى چون حاكم، قاضى، حجت، خليفه و غير اينها كه در كلمات امامان عليهم السّلام درباره فقها آمده است، دقت نكرده‌اند. طرح اين عنوان‌ها و همانند اينها از سوى امامان عليهم السّلام، دلالت دارد كه آن بزرگواران در دوره غيبت نظم و سامان يافتن امور شيعيان را خواستار بوده‌اند.

وى، در كتاب‌هاى: صوم‌[٢]، زكات، خمس‌[٣]، جهاد (در بحث شرائط[٤] پرداخت جزيه‌[٥] و قرارداد با اهل ذمّه)[٦] «قضا»[٧] و ...[٨] بر نيابت و ولايت عامه فقيه تأكيد كرده است. از جمله مى‌نويسد:

[١] - شيخ محمد حسن نجفى، جواهر الكلام، ج ٢١، ص ٣٩٧.

[٢] - همان، ج ١٦، ص ١٧٨، ٣٦٠.

[٣] - همان، ص ١٥٦، ١٦٧، ١٧٨ و ج ١٥، ص ٤٢١، ٥٤٠.

[٤] - همان، ج ٢١، ص ١٤.

[٥] - همان، ص ٢٦٣.

[٦] - همان، ص ٣١٢.

[٧] - همان، ج ٤٠، ص ١٨.

[٨] - همان، ج ٢١، ص ٣٩٧، ٣٩٩ و ج ٢٢، ص ١٥٥، ١٩٥ و ٣٣٤.