خبرگان، عليه اين اصل ناب و ريشه‌دار اسلامى، بر بوق و كرناهاى شيطانى خود دميدند و سپس ها كه پسوند مطلقه، كه اين اصل گسترده و ژرف را گسترده‌تر و ژرف‌تر و كارآمدتر مى‌كرد، از سوى معمار نظام اسلامى، امام خمينى طرح شد، در لباس ستون پنجم دشمن، دست به كار شدند و هم‌آوا با دستگاه‌هاى تبليغى دشمن، بمباران تبليغى را عليه نظام مقدس جمهورى اسلامى شروع كردند.

اينان تلاش مى‌ورزيدند حكومت مبتنى بر ولايت فقيه را ديكتاتورى و استبدادى جلوه دهند، تا به پندار خود، از اين راه مردم را برانگيزانند و آنان را رودرروى ولايت فقيه قرار دهند.

امام، در برابر اين موج گسترده تبليغى دشمن، به روشن‌گرى پرداخت و مقصود خويش را از ولايت مطلقه، در نامه‌اى به مقام معظم رهبرى- كه در آن زمان رياست جمهورى را بر عهده داشت- نگاشت، بيان داشت.[١] اما تبليغات دشمنان خارجى و ايادى آنان در داخل عليه اين اصل، كم و بيش ادامه داشت، تا اين كه حضرت امام به لقاى محبوب خويش شتافت و حضرت آية اللّه خامنه‌اى امامت امت را بر عهده گرفت، دوباره جنجال تبليغاتى دشمن اوج گرفت.

متأسفانه، شمارى از افراد و گروه‌هايى كه در زمان حيات امام، از هواداران و دفاع‌كندگان از كيان ولايت مطلقه فقيه به شمار مى‌آمدند، در آن تشكيك كردند و يا تفسيرهاى نادرستى از آن ارائه دادند. بيش‌تر اين تفسيرها سياسى‌اند، تا علمى؛ بحث‌هاى علمى قواعد و مبادى ويژه خود را دارند كه‌

[١] - صحيفه نور، مجموعه رهنمودهاى امام خمينى، ج ٢٠، ص ١٧٠- ١٧١.