از اين روى، بر نسل مخلص و علاقه‌مند امام است كه ميزان علاقه‌مندى افراد را به نظام و انقلاب در شاخص‌هاى اصلى مرجعيت بگنجانند و تساهل و تسامح را در اين باره، بس خطا و گران به شمار آورند.

پرهيز از منصب‌

امام، از چهره‌هاى شاخص و برجسته حوزه قم بود. اقامت حضرت آية اللّه بروجردى در قم، به پايمردى ايشان و تنى ديگر، صورت گرفت و حوزه علميه قم در پيامد آن اقامت مبارك، رواج و شكوه مجددى افت. تدريس امام در فقه، اصول، فلسفه، عرفان و اخلاق شهره بود. برجستگان علمى حوزه قم، در محفل ايشان حضور داشتند و از آن منبع، درس معرفت و عمل آموختند.

پس از وفات حضرت آية اللّه بروجردى، ديدگان به سوى ايشان دوخته شد. هواداران برخى از مراجع و نيز برخى از منتظران مرجعيت در تكاپو بودند. در اين ايّام، امام حتى از حضور در تشييع پيكر مرحوم آية اللّه بروجردى، كه احتمالا رنگ و بويى از خودنمايى براى عرضه در مقام مرجعيت بود، پرهيز كرد. گرچه اين حركت تفسيرها شد، اما آنان كه امام را مى‌شناختند و ارادت قلبى ايشان را به آية اللّه بروجردى مى‌دانستند، آن تفسيرها را به ريشخند مى‌گرفتند. امام از ١٣ تا ٢٥ شوال، در هيچ فاتحه‌اى از فواتح آية اللّه بروجردى شركت نكرد زيرا به احتمال با شعارها و تكريم‌هايى مواجه مى‌شد كه بى‌شائبه نبود. به خاطره‌هاى ذيل، كه گوشه‌هايى از اين نكته را مى‌نماياند، دقت كنيد:

بعد از وفات مرحوم آية اللّه العظمى بروجردى ... حتى در مجالس و محافل‌