روشن بين مذهبى در حوزه و دانشگاه، بازوان پرتوانى هستند كه در فرض شناخت و اعتراف به قابليت‌هاى يكديگر، به تحول و اصلاح اجتماعى دست خواهند يافت. بى‌ترديد، كسانى كه در دو نهاد، زمينه سوءظن و بدبينى را فراهم مى‌آورند، در دفتر تاريخ جنبش‌ها و تفكرهاى احياگرانه جهان اسلام، نامى نيك برجاى نخواهند گذاشت.

مسئوليت مرجعيت‌

مرجعيت، نهادى ارجمند و پر مسئوليت است، حتى در حوزه وظايف ديرينش- البته با كاستى‌هايى همراه بوده و هست و وظايف سنگينى را كه بر دوش داشته- پاسخ‌گويى مسائل دينى، موضع‌گيرى در مسائل حاد سياسى و اجتماعى، حضور در اداره سازمان روحانيت، رسيدگى به ضعفا و محرومان و ... گوشه‌اى از اين مسئوليتند.

بى‌ترديد اهميت وظايف، بر سنگينى مسئوليت مى‌افزايد. تنها گروهى از عالمان دينى را توان آن است كه در عرصه اين مقام برآيند و ايفاى تكليف كنند. ديانت مردم، گوى ميدان كودكان نيست كه اين و آن، به سوى خود كشند.

كارى خرد و راهوار نيست تا هر تازه واردى، ذوق ورود بيابد و قوت خويش را، به آزمايش آورد.

متأسفانه در طول تاريخ شكل‌گيرى مرجعيت شيعى، كسانى بوده‌اند كه خواسته‌اند مرجعيت را دكان دو نبش تجارت كنند. دام بيندازند، دانه بيفكنند و صيد گيرند. گرچه وجدان حوزوى و مردمى، هماره كيد آنان را دريافت و دولت آنان را، ناپايدار كرد، اما اين از نارسايى سازمان حوزه نمى‌كاهد.