گاهى نيز ممكن است هدف از تقيه، حفظ وحدت مسلمانان و به دست آوردن دوستى آنان و از بين بردن كينه‌ها و كدورت‌ها و برطرف كردن جوّ تشنج و حساسيت باشد. البته اين در موردى است كه اظهار عقيده و دفاع از آن، انگيزه مهم‌تر نباشد. برابر روايتى كه آن را هشام كندى نقل مى‌كند، امام صادق عليه السّلام خطاب به گروهى از شيعيان فرمود:

مبادا كارى كه سبب سرزنش و عيب‌گيرى بر شما شود، انجام دهيد. همانا فرزند ناباب با كار خود، سبب بدنام شدن پدر خود مى‌شود. براى كسى كه نسبت به او گرايش داريد، [يعنى ائمه عليهم السّلام‌] زينت باشيد، نه مايه زشتى و انزجار. با عشيره‌ها و قبيله‌هاى ايشان [اهل سنت‌] پيوند و رفت و آمد داشته باشيد، بيماران انان را عيادت كنيد و بر جنازه‌هاى آنان حاضر شويد، آنان در هيچ كار خيرى بر شما پيشى نگيرند كه شما در انجام كار خير بر آنان سزاوارتريد.

حضرت پس از اين سفارش‌هاى مهم اجتماعى و وحدت‌آفرين، مى‌فرمايد:

و اللّه ما عبد اللّه أحبّ إليه من الخبأ؛[٣]

[١] - رعد، آيه ٢٢ و قصص، آيه ٢٤.

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١١، ابواب الامر و النهى، باب ٢٤، ح ١.

[٣] - همان، ابواب الامر بالمعروف، باب ٢٦، ح ٢.